نبض ، ارگان رسمي بسيج دانشجويي دانشكده فني دانشگاه تهران

پول دارهاي متعهد و سرمايه گذاري سياسي

نبض فني — Wed, 18 Apr 2012 02:17:00 GMT

نويسنده: احسان ابراهيمي

انتخابات، مشارکت و حضور در رقابتهاي انتخاباتي همواره از موضوعات سؤال برانگيز در عرصه سياسي اجتماعي بوده است. بويژه در بستر جامعه اسلامي و در قياس با مباني ديني، موازين شرعي و ارزشهاي اسلامي، سويه هاي تازه اي پيدا ميکند. با نزديک شدن به انتخابات مجلس نهم، يک بار ديگر اين مسئله مطرح ميگردد که آيا شرکت در رقابتهاي انتخاباتي، با حفظ همه ضوابط شرعي و اخلاقي، ممکن است؟

بررسي ادوار گذشته انتخابات در ايران، بويژه انتخابات مجالس هشتگانه، و نيز آنچه امروز به عنوان واقعيت جاري قابل ملاحظه است، حکايت از اوضاعي نابسامان در کيفيت انتخاب افراد به عنوان نماينده مردم در مجلس شوراي اسلامي دارد. به نظر ميرسد در حال حاضر خروجي انتخابات تا حد زيادي به گونه‌اي است که افراد براي پيروزي، بايستي شهرت يا پول داشته باشند؛ در غير اين صورت، صرف داشتن تعهد، تخصص و توانمندي، موجب ورود افراد به مجلس نخواهد شد و جالب اين‌جاست که افرادي که اهل تعهد، تخصص، عقلانيت و چاره انديشي بوده و استحقاق نمايندگي مردم را دارند، عموماً نه پول دارند، نه شهرت و نه وابستگي جناحي! بر اين اساس از رفتن به مجلس باز مي‌مانند و از آن سو کساني به مجلس راه مي‌يابند که يا به جناح‌هاي سياسي متفاوت وابسته‌اند يا براي معرفي خود به مردم، به بنگاه‌ها و مؤسسه‌ها و در واقع به «منابع پول» متصل‌اند. البته برخي ديگر هم هستند که خود، في نفسه مشهورند؛ مثلاً فردي به عنوان يک کشتي گير معروف، ديگري با عنوان فيلم ساز، فردي ديگر به خاطر انتصابش به يک چهره‌ي سياسي و… رأي مي‌آورد.

البته حتما اين توصيف کلي نيازمند دقت بيشتر است؛ مثلا در تهران و برخي از شهرهاي بزرگ ديگر، گاهي فردي به اعتبار قرار گرفتن درليست يک گروه سياسي رأي مي‌آورد، در حالي که خود، به شخصه موضوعيتي ندارد. همچنين در برخي حوزه هاي شهرستانها کساني پيدا ميشوند که به قيمت دامن زدن به مسائل قومي و محلي، با وعده‌هاي دروغ و با قانون شکني وارد مجلس مي‌شوند.

از ميان همه اين موارد شايد بتوان مسئله هزينه هاي تبليغاتي را فراگيرترين و نيز بحث برانگيزترين دانست. اينکه بالاخره آيا صرف هزينه هاي مالي در مسير کسب آراي مردم امري مشروع است يا خير؟ و اينکه آيا ميتوان بدون گرفتار آمدن در دامهاي فسادانگيز اقتصادي، يک رقابت انتخاباتي سالم و موفق را تجربه کرد؟ نگارنده نه در مقام ارائه پاسخ متقن به اين سوالات، بلکه در راستاي دقت بيشتر و شفافتر شدن مسئله، نکاتي را مورد اشاره قرار ميدهد:

اول آنکه بايد توجه نمود که محل واقعي مصرف اين هزينه ها کجاست؟! واقعيت آن است که بين «هزينه هاي معمولي» و «هزينه هاي گزاف» تفاوت وجود دارد؛ اگر منظور و هدف از هزينه هاي تبليغاتي، حقيقتا مسئله تبليغ (به معناي عمليات معرفي و شناساندن فردي به افراد ديگر) است، ميزان پول مورد نياز براي آن، با لحاظ تفاوتهايي در سطح حوزه هاي انتخابيه، کاملا قابل تخمين است؛ حال آنکه آنچه اکنون به عنوان عرف رقابتهاي سياسي مطرح است، اغلب تناسبي با چنين تخمينهايي ندارد. براي مثال گفته ميشود در بسياري از شهرها بيش از 500ميليون تومان هزينه لازم است تا يک کانديدا تبليغات موفقي داشته باشد. با اين اوصاف، تصور صرف چنين مبالغي، صرفا در زمينه تبليغات، معقول به نظر نميرسد.

دوم آنکه بايد به طور دقيق روشن کرد که هزينه از طرف چه کسي، با چه قصدي، به چه نحوي و از کجا تامين ميگردد؟ به تعبير ديگر بايد هويت و نيت منبع اقتصادي مورد وارسي قرار گيرد. گاهي ادعا ميشود که هزينه هاي گزاف انتخاباتي را خود فرد تهيه ميکند، در حالي که به فرض درستي اين ادعا، تصور يک انسان مومن و مقيد به حدود شرعي و اخلاقي با چنين تمکن مالي باورپذير نبوده يا لااقل عموميت ندارد؛ و باز به فرض تصديق، بايد از اين پس تنها منتظر حضور «مؤمنين پولدار» و به تعبير بهتر «پولدارهايي که تعهد هم دارند» در انتخابات باشيم! مهمتر از آن، مگر ممکن است يک مؤمن واقعي به شريعت، به خود اجازه دهد چنين مبالغ نجومي را اسراف نمايد؟ و بالاخره آيا هدف کساني که با صرف هزينه‌هاي چند صد ميليوني وارد مجلس مي‌شوند، به واقع خدمت‌گزاري است يا آن که بازگرداندن چند برابر آن سرمايه‌گذاري صورت گرفته را دنبال مي‌کنند؟

نکته اخير متضمن نکته سومي است و آن اينکه غالبا هزينه هاي نامتعارف انتخاباتي از منابعي غير از شخص داوطلب تأمين ميگردد که پاي نوعي «سرمايه گذاري سياسي» را به ميان ميکشد؛ بستري فساد خيز که حتما از منظر سرمايه گذار، معامله کم سودي نخواهد بود! اين سود و منفعت هرچه باشد، بوضوح نسبتي با منافع عموم ملت خاصه مستضعفين نخواهد داشت؛ به ويژه وقتي که برخي هزينه هاي انتخاباتي آنقدر بالاست که از عهده تشکل ها و احزاب هم بر نمي آيد.

به عنوان نکته پنجم و آخر، تأملي در اغراض احتمالي اين بانيان در حاشيه، توجه را به مسئله مهمي جلب ميکند: ارتباطات گسترده و نفوذ بالاي نمايندگان، زمينه سوءاستفاده را درجابجايي مديران و مسئولان، شرکت در مناقصه ها و مزايده ها، کسب اخبار و اطلاعات ويژه اقتصادي و… به خوبي فراهم مي کند. شايد بتوان گفت بزرگترين علت دخالت نمايندگان در امور غير موظف، که زمينه مشکلات بعدي را فراهم مي کند همين است. مسئله اي که بار ديگر اين سوال را به ذهن متبادر ميکند که آيا کساني که با اسراف‌هاي نجومي، اخلاق و بديهيات ارزشي و ديني را زير پا گذاشته و خود را وامدار سرمايه‌داران و صاحبان ثروت مي‌کنند، واقعاً ميتوانند شأن نمايندگي ملت را در مجلسي که بايد عصاره فضايل ايشان باشد، حفظ کنند؟

اکنون و پس از طرح کلياتي پيرامون ناهنجاري هاي انتخاباتي و بويژه روابط ناسالم اقتصادي در مسير انتخابات، شايسته است به برخي لوازم تحقق يک رقابت سالم هم اشاره شود؛ هرچند نگارنده از ادعاي کافي بودن اين شروط «لازم» عميقا عاجز باشد.

در بعد فردي، لازم است انسان مؤمن و متعهد، نسبت به کليات، دقايق و جوانب راهي که به آن وارد ميگردد شناخت کافي پيدا کند؛ شناخت جايگاه مجلس در نظام سياسي کشور و نيز اختيارات و وظايف نمايندگان، شناخت تواناييها (صلاحيت هاي خود فرد) و علم به وظيفه (علم به فوايد حضور سايرين و اينکه اگر او نباشد، چه خلأي بوجود خواهد آمد و…)، و در کنار همه اينها، داشتن بينش سياسي و شناخت اجمالي نسبت به روابط سياسي و اقتصادي پيراموني به منظور حفظ سلامت فعاليت انتخاباتي، اجتناب ناپذير است. اگر انسان مؤمن بر اساس اصل عمل به تکليف و کار براي خدا، و بدون حساسيت بيجا نسبت به نتيجه و نگراني بي مورد نسبت به آبرو و جايگاه و امثال اينها در صورت رأي نياوردن وارد ميدان انتخابات شود، و در عمل نيز نسبت به حفظ خود و دستگاه مرتبط با خود از روابط مغرضانه سياسي و مالي دقت کافي به خرج دهد، آن وقت است که ميتوان اميدوار بود که مشارکت و حضوري سالم در يک رقابت انتخاباتي را تجربه خواهد کرد.

اما در بعد اجتماعي، اين ساز و کارهاي قانوني و نهادهاي وابسته، و در حاشيه آنها دستگاههاي فرهنگي و رسانه اي هستند که بايد فرصتهاي قانوني، معادلات عمومي حاکم و هنجارهاي سياسي رايج را «جهت دهي» کنند؛ بايد مکانيسم‌هاي ورودي به مجلس چنان سخت‌گيرانه باشند که تنها افراد صاحب صلاحيت حقيقي امکان ورود به مجلس را داشته باشند. همچنين بايد اين سختگيري بر تمام ساحتها و مناسبات فسادانگيز ناظر باشد و نه تنها برخي از آنها؛ مثلا به همان اندازه که التزام عملي به ولايت مطلقه فقيه، البته به حق محل دقت است، سلامت اقتصادي و اخلاقي، بويژه در مسير فعاليتهاي سياسي نيز مورد وارسي قرار گيرد. اين موارد اشکالاتي اساسي و ساختاري است و بايد اصلاح آن را در دايره قوانين و ساز و کارها جستجو کرد.

از ديگر سو بايد تلاش کرد تا با استفاده از ابزارهاي فرهنگي و رسانه اي، دانش مردم را نسبت به جايگاه مجلس و منتخبينشان ارتقا داده انتظارات ايشان را واقعي کرد. همچنين، اگرچه به طور عمومي همواره نسبت به سلامت نمايندگان حساسيتهايي وجود داشته است، لازم است اين حساسيت را نسبت به مفاسد سياسي و اقتصادي بالاتر برد و البته واقعي نمود. چه اينکه بدون ترديد، اين «حساسيت مسئولانه» ملت است که مستقل از کيفيت قوانين و ساختارهاي انتخاباتي موجود، ميتواند ظهور مردم سالاري ديني را در قالب يک انتخابات جدي و در عين حال سالم، ممکن سازد.

در جستجوي فرايند انتخابات احسن

نبض فني — Wed, 18 Apr 2012 02:16:00 GMT

نويسنده: فائزه نوروزي

در نظام اسلامي، انتخابات به دليل فرصت ها و تهديدهايي که به همراه دارد، بايد فضايي براي مطرح شدن دوباره ي مباني و اصول اسلام و يادآوري آرمان هاي انقلاب باشد. فرصت به دليل شوري که در جامعه برقرار مي شود و پتانسيل ايجاد يک عرصه ي عملياتي براي بازآفريني فضاي انقلابي در سطح کشور را به وجود مي آورد، و تهديد از اين جهت که اگر اين اتفاق نيفتد و عرصه اي براي مطالبه ي آرمان هاي نظام اسلامي ايجاد نشود فرايندي شکل خواهد گرفت که مسائل اصلي به حاشيه رانده شده، موضوعات فرعي و منافع جناحي، گفتمان حاکم بر کشور مي گردد. از آن جا که تشکيل مجلس اصلح در فرايند انتخاباتي احسن صورت مي گيرد، نتيجه ي چنين گفتماني گزينش صالح به جاي اصلح يا فاسد به جاي صالح و نفوذ لغزش ها و انحرافات عميق تري در جامعه است. لذا انتخابات در جامعه ي اسلامي فقط براي مجلس طريقيت ندارد، بلکه في نفسه موضوعيت دارد.

مولود اين قسم دعواهاي سياسي غير اصلي، تشکيل ائتلاف هاي شب انتخاباتي است که تعدادشان در اين دوره افزايش چشم گيري داشته است. جمع هايي که عمرشان کوتاه است، هويتشان در نفي هويت يک گروه ديگر تعريف مي شود، مرزبندي هايشان صرفا سياسي است، برنامه ي مدوني ندارند و اوج استدلال براي حقانيتشان، دفع افسد به فاسد است.

وجود برخي جريان ها در آرايش سياسي کشور نشان دهنده ي رشد و تکامل جامعه و دقت نظر در رصد اندک انحرافات از اصول انقلاب است؛ و اثبات مي کند در ايران حضور مادام العمر کسي در عرصه ي سياست تضمين نشده است، مردم تعهدي در قبال سابقه ي اشخاص در هر جايگاهي ندارند و با کوچک ترين خطايي به مرور حذف مي شوند. آن چه در فتنه ي 88 اتفاق افتاد و موضع گيري ها در مقاطع مختلف آن، محکي براي سنجش خواص بود، اما محل نزاع نبايد همين نقطه باقي بماند و همه ي مباحث انقلاب در فتنه و ساکتين فتنه و انحراف خلاصه شود. شايسته است جريان انقلابي مستقل پس از مرزبندي صريح در قبال فتنه، با نگاهي رو به جلو نيازها و اولويت هاي اصلي کشور را شناخته، معرفي و مطالبه کند. شعارها بايد از کليت و ابهام خارج شده و در معيارها و شاخص هاي اصولي، قابل مشاهده و ارزيابي شود. معيارهاي اصيل نه صرفا در تئوري، بلکه در عمل گذشته ي کانديداها سنجيده شود و تلاش براي افزايش سطح آگاهي و تحليل جامعه باشد تا هيچ کدام از جناح ها نتواند تحقق اهداف انقلاب را با بازي هاي سياسي به تاخير بيندازند.

انتخابات مجلس نهم در شرايطي برگزار مي شود که مشارکت حداکثري، با توجه به موقعيت خاص زماني و منطقه اي، اهميتي دو چندان يافته و بخش عمده اي از اين مشارکت در گرو مطرح شدن دغدغه هاي اصيل مردمي است. دعوا و زد و بندهاي سياسي بر سر جايگشت هاي مختلف اسامي در ليست ها، جز به حاشيه راندن معيارهاي اصلي نمايندگي همچون ولايت مداري، تلاش براي تحقق عدالت اجتماعي و مبارزه با فساد اقتصادي، باعث ايجاد شکاف بين نمايندگان و مردم مي شود و ياس و در نتيجه کاهش حضور در انتخابات را به دنبال خواهد داشت.

راهبرد بدون شليک

نبض فني — Wed, 18 Apr 2012 02:14:00 GMT

نويسنده: سروش سياري

همواره و در تمام کشور‌ها، انتخابات شاخصي بوده است براي سنجش زنده بودن ملت و پيشبرد فرآيند دموکراسي در آن کشور‌ها. نتايج هر انتخاباتي با توجه به موقعيت آن کشور در حوزه‌هاي متفاوت براي متحدان و رقبا از اهميت فراواني برخوردار است. اين مهم ناشي از سياست‌هاي حزب و يا تشکلي است که با رأي مردم قدرت را بدست مي‌گيرد در ابعاد داخلي و خارجي اعمال مي‌کند. منطقهاستراتژيک خاورميانه و جهتگيري‌هاي دولتمردان آن نقش ويژه‌اي در تنظيم سياست‌هاي فرامنطقه‌اي کشورهاي خارج از اين محدوده ايفا مي‌کند.

بيش فعالي جبهه استکبار براي کسب امتياز از کشورهاي اين منطقه هزينه‌هاي زيادي را متوجه دستگاه سياست خارجي و وزارت دفاع اين کشور‌ها کرده است. از جمله برهه‌هاي زماني که اين بيش فعالي را دوچندان مي‌کند، انتخابات مي‌باشد. آنچه از برگزاري انتخابات در کشور‌ها انتظار مي‌رود، اراده ملي براي توسعه مبتني بر مديريت صحيح و عزتمندانه منابع و منافع ملي و فرهنگي هر کشوري چه در صحنه داخلي و چه خارجي مي‌باشد. طبيعي است کشورهايي که خوي استکباري در ساختار حاکميت آن‌ها ريشه دوانده، اراده هر ملت را تا بدانجايي قبول دارد که تضمين کننده منافع آن‌ها باشد.

از ابتداي قرن21 مردم جهان شاهد حوادث تأسف باري تحت عنوان انقلاب بوش در عرصه روابط بين الملل بودند که تبعات آن تا مدت‌ها گريبان بانيان و حاميان اين حوادث را خواهد گرفت. اما بيش از يک سال است که شاهد بازتعريف هويت و ساختار حاکم بر کشورهاي مسلمان در خاورميانه و شمال آفريقا هستيم. کشورهايي که سال‌ها ستونهاي چندگانه غرب در منطقه بودند اکنون مراحل سرنوشت سازي را طي مي‌کنند که مي‌توانند افق تيره يا روشني را براي خود متصور شوند.

بعد از رخداد هر انقلابي در کشورهاي جهان نتايج اولين انتخابات تعيين کننده بسياري حدس و گمان‌ها مي‌باشد. هرچند عدم قطعيت ها‌گاه تمامي محاسبات کشورهاي درگير در معادلات را برهم مي‌زند اما مقوله‌اي که در شکل گيري انقلاب‌هاي منطقه موثر بوده و نقطه اشتراک انقلابيون براي جزم عزم آن‌ها محسوب مي‌شود تا حدودي افق را براي کار‌شناسان روشن مي‌کند. در اين ميان برخي کشور‌ها که از جانب نتايج انتخابات احساس ناامني سياسي-فرهنگي مي‌کنند سعي در اثرگذاري بر روند انتخاب ملت و يا مخدوش کردن اين برآورد ملي دارند. بسته به شرايط امنيتي کشور هدف، جبهه استکبار و در رأس آن‌ها کشوري مانند ايالات متحده آمريکا در قالب‌هاي مختلف سعي در اعمال نفوذ در اوضاع آن کشور دارد. نمونه‌هاي بارز اين سياست در قرن اخير را مي‌توان در عراق و افغانستان ديد. کشورهايي که ناتو دخالت مستقيم را در آن‌ها ترجيح داد تا بتواند اهداف برتري طلبي خود را با قرباني کردن نه تنها مردم اين کشور‌ها که بدنه نظاميان کشورهاي عضو ناتو، تحقق بخشد. هرچند ناتو در چند سال اول توانست تسلط نسبتأ خوبي بر اوضاع غيرقابل پيش بيني بعد از مداخله پيدا کند، اما پيشروي اين دو کشور شرايط را بگونه‌اي ديگر رقم زد.

تلاش‌هاي ديپلماتيک آمريکا براي حفظ قدرتِ قبل از انتخابات در عراق بوضوح نگراني آمريکا را از اين رخداد ملي نشان مي‌داد. اياد علاوي، رييس فهرست العراقيه که متناسب با گرايشات سياسي و تفکر سکولار، نامزد مورد حمايت غرب بود در ايام انتخابات و از قول جو بايدن اعلام کرد: «آمريکا از نامزدي حمايت خواهد کرد که مورد حمايت ايران باشد.» صحت و يا نادرستي اين ادعا هر دو نشاندهنده هراس آمريکا از قدرت ايران بعد از انتخابات در عراق بود. عراقِ بعد از انتخابات ديگر مجري تام سياست‌هاي آمريکا در منطقه نبود. سعود الفيصل، وزير خارجه عربستان نيز عراقِ بعد از انتخابات را اينگونه توصيف مي‌کند: «ما کشورهاي عربي به عراق در جنگ با ايران کمک کرديم که به اشغال ايران در نيايد ولي امروز براحتي در حال تقديم عراق به ايران هستيم.» بنابراين نقش انتخابات در عراق و تجربه تلخي که آمريکا از انتخابات2006 فلسطين اشغالي دارد چشم انداز روشني را در صورت وقوع عزم ملي براي دخالت مردم در تعيين آينده کشور‌ها براي آمريکا نمايان کرده است. قبل از عراق، در ايران که از جمله محدود کشورهايي است که غرب دخالت غيرمستقيم را در آن ترجيح مي‌دهد، عليرغم تمام لجن پراکني‌هاي ماشين تبليغاتي غرب عليه نظام انتخاباتي کشورمان با حضوري بي‌سابقه نماينده گفتماني انتخاب شد که بيشترين تنش را با غرب دارد و شايد تابحال اين هجمه تبليغاتي سنگين را هيچ دولتي در ايران تحمل نکرده باشد.

اين تنها گوشه‌اي از نقش انتخابات مردمي خاورميانه در نحوه چينش مهره‌هاي شطرنج سياست خارجي غرب در منطقه مي‌باشد. در ساير کشورهاي مسلمان که احزاب اسلامگرا قدرت را در دست دارند نيز سردرگمي سياستمداران کاخ سفيد کمابيش مشخص است. گرايش مردم به گفتمان اسلامي و مقاومت در کشورهاي عمدتأ مسلمان مانند ايران، ترکيه، لبنان، عراق، افغانستان، سوريه بعلاوه کشورهايي که شاهد بيداري اسلامي هستند عرصه را براي تنفس خاورميانه‌اي غرب تنگ کرده است. لذا تلاش ناتو براي تمديد حضور مستقيم يا غير مستقيم در منطقه براي هيأت حاکمه اين کشور‌ها در اين قالب‌ها قابل توجيه خواهد بود: تلاش جهت عدم تسريع در برگزاري انتخابات در کشورهاي انقلابي و کشورهايي مانند افغانستان، ارتقا سطح روابط ديپلماتيک تا سطح وزير خارجه و معاون اول با کشورهاي تأثيرگذار منطقه، تلاش در راستاي همسو کردن نقش مرجعيت شيعه در ساماندهي اوضاع کشورهاي اسلامي با خود (مانند تأکيد بوش بر مذاکره با رهبر انقلاب ايران، نامه‌هاي اوباما به آيت ا… سيستاني و رهبر معظم انقلاب)، تهديد کشورهايي مانند مصر به قطع کمک‌هاي مالي به اين کشور‌ها در صورت عدم تعامل با غرب و حفظ قدرت شوراي نظامي (در مقايسه با همه پرسي و تغييرات قانون اساسي در ترکيه)، حضور مستقيم در کشور‌ها به بهانه آموزش نظاميان، تشديد تنش في مابين کشورهاي اسلامي براي امتيازگيري‌هاي متعدد از کشورهاي مخالف جبهه مقاومت و… (لازم به ذکر است که آنچه مي‌تواند تا حدود زيادي از ناآرامي‌ها در سوريه جلوگيري کند برگزاري انتخابات زودهنگام است. چون مادامي‌که دست آمريکا و صهيونيسم در اتفاقات جاري اين کشور براي مردم مشهود است بازي مي‌تواند برد-باخت باشد.)

اما انتخابات پيش روي مردم ايران نيز مانند تمامي انتخابات گذشته در شرايطي برگزار خواهد شد که سناريوهاي صليبي-صهيوني دائمأ براي دستگاه‌هاي تبليغاتي جهان ارائه مي‌شود. سناريوي متناقضي که غالبأ اين روز‌ها دنبال مي‌شود توصيه به مردم ايران براي تحريم و در عين حال عدم تحريم انتخابات است. هرگاه استکبار جهاني احساس کند نتيجه انتخابات بر خلاف تاکتيک‌هاي غربي رقم خواهد خورد و يا گرايشات سازش بالقوه يا بالفعل در انتخاب ملت نباشد همزمان بر عدم حضور مردم در انتخابات براي القاي عدم مقبوليت نظام و حضور براي القاي اقبال مردمي به گفتمان تضمين حداقلي منافع استراتژيک غرب در منطقه تأکيد مي‌کند و يا زمينه را براي وقوع انقلاب‌هاي مخملي مانند کشمکش‌هاي آسياي ميانه و فتنه88 فراهم مي‌کند. جالب اينجاست که در کشوري که نتيجه انتخابات بطور قطعي حامي سياست‌هاي غرب مي‌باشد، مانند آنچه در روند تجزيه سودان و عواقب آنکه امروز مشاهده مي‌شود گذشت و انتخابات اخير يمن با حضور تنها يک کانديدا که وي نيز معاون عبدا… صالح مي‌باشد، هيأت‌هايي از آمريکا و کشورهاي اروپايي با سفر به استان‌هاي مختلف سعي در ترغيب مردم به عدم تحريم انتخابات دارند. تلاشي که تابحال در افغانستان نيز همچنان بي‌ثمر است. عليرغم اقدامات حامد کرزاي براي تغيير ديدگاه اوباما جهت مذاکره با قشري که وي آنان را طالبان ميانه رو مي‌ناميد، تأسيس لويه جرگه براي ساماندهي اوضاع داخلي و برگزاري پرشتاب انتخاباتي که با کناره گيري عبدا… و بيانيه تند وي ديگر ارزشي براي اين کشور محسوب نمي‌شد در کنار قدرت گيري روزافزون طالبان، نه تنها افغان‌ها نتوانستند چهره يک انتخابات سالم را ببينند بلکه آمريکا روز به روز به تکرار تجربه جنگ ويتنام نزديک‌تر مي‌شود.

امام علي (ع) در خطبه27نهج البلاغه مي‌فرمايند: «هيچ قومي در خانه خود به دشمن دچار نيامد مگراينکه به خواري نشست.»کاملأ مبرهن است که مقابله با دشمن حتي اگر منجر به شکست آن شود، اگر در خانه خود اتفاق افتد نه تنها افتخار نيست بلکه براي يک مسلمان ننگ محسوب مي‌شود. لذا از اين ديدگاه اهميت انتخابات فقط در حضور خلاصه نمي‌شود بلکه انتخاب اصلح است که معنا و مفهومي بنيادين به حضور خواهد داد. لذا حضور و انتخاب اصلح لازم و ملزومي هستند که مي‌توانند دشمن را فرا‌تر از آنچه بعنوان مرز تلقي مي‌شود به سقوط بکشانند. حقيقتي که رابرت فيسک، از مديران روزنامه انگليسي اينديپندنت اينگونه بدان اعتراف مي‌کند: «ايران جنگ‌هاي اخير خود (اشاره به شرايط کشورهاي اسلامي) را بدون حتي شليک يک گلوله با پيروزي پشت سر گذاشته است و متحدين عرب غرب در خاورميانه از هراس قدرت انقلابي ايران به خود مي‌لرزند.»